Git ve buna inandığın gibi yaşa

Tahtta oturan, “İşte her şeyi yeniliyorum” dedi.

— Vahiy 21:5 (TCL02)

Metnin tamamını oku: Vahiy 21 · 22

“İşte, Tanrı’nın konutu insanların arasındadır. Onlarla birlikte oturacak. Gözlerinden bütün yaşları silecek.” Artık ölüm yok, artık yas yok, artık acı yok — hiç yaşanmadığı için değil, hepsi çoktan geçtiği için. Bütün hikâye ilk sayfasından beri tam olarak buna doğru ilerliyordu.

Hikâyenin kendisi bir ahlak dersiyle ya da özetle bitmiyor. Bir talimatla bitiyor: artık hikâyeyi bildiğine göre — git ve buna inandığın gibi yaşa.

Bu da dürüst bir soruyu gündeme getirir: bu, cumaya kadar neyi değiştirirdi? Buna inandığın gibi yaşamak, esas olarak gelecek hakkında bir duygu değildir; kayıpla farklı bir ilişki kurmaktır. Her gözyaşı, hangi gözyaşları olduğunu bilen biri tarafından silinecekse, yasın şimdiden toparlanması ya da açıklanıp geçiştirilmesi gerekmez. Bir şeyin korkunç olduğunu söyleyip yine de umutsuz olmayabilirsin. Hesabı tutturmaya çalışmayı bırakabilirsin.

Neyi harcamaya razı olduğunu da değiştirir. Hikâyenin burada, bu hayatta bittiğini düşünen insanlar ellerindekine sıkı sarılır; bu sonu bekleyenler ise paraya, zamana ve itibara karşı cömert olmayı göze alabilir, çünkü bunların hiçbiri sahip olacakları son şey değildir. Neyle yüzleşmeye razı olduğunu da değiştirir: bir teşhis, yaşlanan bir anne ya da baba, kendi bedeninin yavaşlaması hesabın sonu değildir.

Bu son gerçekten müjde, ama herkes için otomatik değil, ve bu kapanış bölümlerinin diğer yarısı hakkında dürüst olmakta fayda var. Cehennem, öncelikle Tanrı’nın dışarıdan uyguladığı bir ceza değildir — cennetin kendisinden yapıldığı Tanrı’yla ilişkinin basit ve kalıcı yokluğudur; O’nu reddetmekle geçen bir hayatın, kesinleşmiş doğal sonucudur. Bu, teselli edici değil, uyandırıcıdır — ve öyle olması amaçlanmıştır: “git ve buna inandığın gibi yaşa” sözünün sadece senin için özel bir teşvik değil, hâlâ ilişki yerine mesafeyi seçen sevdiğin herkes için acil bir söz olmasının nedeni budur.

O halde kitabı somut bir şeyle bitir. Taşıdığın kaybı adlandır ve onun silineceğini yüksek sesle söyle — yaşananın iyi olduğunu iddia etmeden. Sonra hâlâ uzakta duran sevdiğin kişiyi düşün ve aranızdaki kapıyı açık tutan küçük, kahramanlık gerektirmeyen şeyi yap: mesajı, daveti, ona borçlu olduğun özrü.

Düşünmek için sorular

• Bugünü, bu sonun kendi adın kadar kesin olduğuna gerçekten inanarak yaşasaydın, gün bitmeden ne yapardın farklı?
• Açıklayıp geçiştirmeye çalıştığın, ama bu sonun sadece yasını tutmana izin vereceği neyi taşıyorsun?
• Hayatında hâlâ Tanrı’dan mesafeyi seçen kim var — ve bu seçimin nereye vardığı gerçeği, onlara ulaşma isteğinin aciliyetini değiştiriyor mu?

Dua

Tanrım, halkınla birlikte yaşayacak ve gözlerimizden her gözyaşını sileceksin. Bu son, bugün nasıl yaşadığımı biçimlendirsin. Beni oyalanmadan ve korkudan uyandır; tanıdığım ve senden hâlâ uzak duran insanlar için bana sevgi ve aciliyet ver. Amin.