İki tanık (Böl. 11)
Bölüm 11.
Bu bölüm, onu izleyen görümle birlikte, garip ama tutarlı bir zaman dilimiyle damgalanmıştır — 1.260 gün, 42 ay, “bir vakit, vakitler ve yarım vakit” — hepsi aynı 3,5 yılı adlandırır. Bu sayı, gerçek bir geri sayım olmaktan çok (Daniel 9’dan ve 1. Krallar’daki İlyas’ın 3,5 yıllık kuraklığından ödünç alınmıştır), Mesih’in ilk ve ikinci gelişi arasındaki çağın tamamını tanımlıyor gibidir: Tanrı’nın planının tamamlanmaya ulaşması için geçen zaman ve asıl sorunun — gerçek Tanrı’nın kim olduğunun — karara bağlandığı zaman.
Tapınak
Sahne, artık hayvan kurbanı için değil, tapınma için kullanılan bir tapınakta açılır — onun dışındaki her şey çiğnenmeye terk edilmiştir. Tapınak Tanrı’nın varlığını temsil ettiğine göre, mesaj şudur: O’nun varlığı artık tapınmayla tanımlanır — nerede bulunursa bulunsun, yalnız O’na yönelik bölünmemiş adanmışlık ve sadakatle.
İki tanık
İki tanığın cisimleştirdiği tam da budur: Mesih’in kendi yaşam örüntüsüne tam adanmışlık. Çul giymişlerdir, gerçek belirtiler yaparlar — ama belirleyici an, en güçlü oldukları noktada değil, en zayıf oldukları noktada gelir. Yenilirler, öldürülürler ve herkesin önünde aşağılanırlar — sonra da, İsa gibi, diriltilip göğe alınırlar. Bu, iki belirli kişinin gerçek yaşam öyküsünden çok, sadakatin ne kadar ileri gittiğinin bir resmidir: tanıkları etkili kılan mucizeleri değil, görünürdeki yenilginin sonuna dek süren bağlılıklarıdır.
Sonra beklenmedik bir dönüş gelir: büyük bir deprem yargı getirir, ama kentin halkının yüzde 90’ı bundan sağ çıkar ve Tanrı’yı yüceltir — Kutsal Kitap’ın, yalnızca küçük bir bakiyenin esirgendiği daha alışıldık örüntüsünün çarpıcı bir tersine çevrilişi. Burada ezici bir çoğunluk kurtulur.
Önemli imgeler
- Tapınağın ölçülmesi - Tanrı’ya ait olanı sınırlamak, Hezekiel’in görümünde meleğin tapınağı ölçmesi gibi - ölçülen, O’nun malı sayılır.
Daha ayrıntılı açıklamayı oku →