Refah Müjdesiyle Yüzleşme Modülü
Bu Modül Hakkında
Bu, bağımsız bir seri değildir. Bir cemaatin zaten kullanmakta olduğu herhangi bir bölgesel ya da mezhepsel pakete eklenmek üzere tasarlanmış kısa, dört oturumluk bir modüldür — en doğal yeri Latin Amerika ve Afrika paketlerinin fahişe-Babil ve canavar oturumlarıdır, çünkü her ikisi de zaten açıkça buraya işaret eder, ama refah-ve-zenginlik öğretisinin gerçek bir karşılık bulduğu her yerde aynı derecede uygundur. Refah müjdesi (İman Sözü / health-and-wealth) öğretisi tek bir bölgeye ya da geleneğe özgü değildir; hepsinin içinden geçer. Bu yüzden on üçüncü bir bölgesel paket inşa etmek yerine, bu modül herhangi bir pakete, Vahiy’in kendi içeriğinin bu öğretiyle en doğrudan çarpıştığı yerde — fahişe Babil ve canavarlarla ilk atlının sahte-Mesih imgeleminde — daha derin bir katılım sunar.
Altta yatan paketin zaten bir fahişe-Babil ya da canavar oturumu planlandığı yerde kullanın — ikisini birden öğretmek yerine orada daha derine inin, sonra paketin normal akışına geri dönün. Kendi başına, Vahiy boyunca doğal ilerleyişten kopuk olarak sunulduğunda, bu isimlendirilmiş bir harekete yönelik yalıtılmış bir saldırı gibi hissettirme riski taşır. Kitabın daha büyük okuyuşuna dokunduğunda ise, aslında ne olduğu gibi okunur: Vahiy’in 6. bölümden beri isimlendirdiği bir ayartıyla yüzleşmesi.
Dört oturum:
- İlk Atlının Sahte Müjdesi — çarmıhtan hiçbir şey istemeden fetih, güvenlik ve sağlama sunan sahte-Mesih figürü.
- 666: Aslında Kimin Güvenliğini Satın Alıyorsunuz? — şeytanın taklit teslisi, notlandırılmış ve yetersiz bulunmuş, ve Süleyman’ın armağanı Veren’le karıştırma konusundaki kendi uyarısı.
- Yüceltilmiş İmparatorluk Olarak Fahişe — modülün taşıyıcı oturumu: şiddet ve putperestlik üzerine kurulmuş, kutsanmış gibi giydirilmiş zenginlik ve gösteriş.
- Gerçek Güvenlik Neye Benzer — Yeni Yeruşalim’in kalıcı, hak edilmemiş güvenliği, bu kitabın baştan beri işaret ettiği gerçek “refah” olarak sunulur.
Açıkça ve saygıyla ifade edilen temel tez: refah-ve-zenginlik öğretisine bağlı kalan birçok kişi bunu anlaşılır nedenlerle yapar — gerçek ekonomik zorluk, Tanrı’nın sağlayışına güvenmek için samimi bir arzu, yoksulluğu bir tür ruhsal erdem olarak kabul etmeyi haklı olarak reddediş. Bu modül o samimiyeti sorgulamaz ve herhangi bir isimlendirilmiş hizmete ya da öğretmene yöneltilmemiştir. Sadece Vahiy’in kendi sorusunu sorar — Roma’nın altın çağ versiyonuyla karşılaşan ilk kiliselere sorduğu aynı soruyu: güvenliğinizin gerçek kaynağı olarak kime itibar ediyorsunuz ve bu, karşılığında sizden ne istiyor? Kitabın cevabı, zenginliğin kötü olduğu ya da Tanrı’nın acıya kayıtsız olduğu değildir. Cevabı şudur: gerçek, kalıcı güvenlik hiçbir zaman satın alınacak bir formül olmadı — güvenilecek bir Kişi’dir ve gelmektedir, tam olarak, bu hayatta hesap hiç denkleşmese bile. Dört oturumu da bu ruhla öğretin: yoksulluktan da refahtan da daha kalıcı bir şeye davet, hayatlarıyla Tanrı’ya güvenmeye çalışan insanlara — ne kadar kusurlu olursa olsun — yönelik bir yıkım değil.